หายไปพักใหญ่

ไฟมอด

อยู่บนถนนมากกว่าอยู่บ้าน

บ้านมีไว้นอน

เร่งปิดงานให้ได้

 ....

 

ทั้งหมดอาจเป็นเหตุผลหรือข้ออ้างไม่รู้

รู้แต่ตอนนี้คุณพ่อเสียแล้ว

นับๆ ไปก็เกือบๆ จะครบเดือนพอดี

 

เสียใจมั้ย เสียใจ 

แ่ต่ก็ระคนความยินดีและสงบใจ  ช่วงท้ายๆ ตอนที่อาการเริ่มหนักขึ้น คือพ่อเริ่มซึม ตาลอยเป็นพักๆ ทำให้ไม่รู้ว่าตอบรับหรือปฏิเสธคำถามที่เราป้อนให้  เพราะเมื่อตาลอย ไม่กะพริบตอบสนอง ก็ยิ่งทำให้เดาได้ยากขึ้น

 วันที่ท่านเสียทุกคนก็ยังเตรียมตัวนู่นนี่กันตามปรกติ  น้องเขยก็เพิ่งจะกลับไป หลังจากขึ้นมาเยียมพ่อตอนช่วงวันหยุดยาวต้น พ.ค. ส่วนตัวเรากับแฟน เย็นวันนั้นยังคุยกันอยู่เลยว่าอีกวันจะมาซื้อชุดนอนใหม่ให้พ่อ

แม่กับเจ้าโอ๋ก็ยังคงดูแลท่านอย่างใกล้ชิด ไม่ขาดตกบกพร่องเหมือนเดิม

แม่เรายังเพิ่งมาลาพ่อเมื่อวันก่อนว่าจะไประยองจะกลับวันจันทร์

 

รุ่งขึ้นตีสาม โทร.ศัพท์ดังขึ้น

เราทุกคนกระโดดขึ้นจากเตียงโดยอัตโนมัิติ เปลี่ยนเสื้อแล้วออกบ้านกันทันที  โทร.ศัพท์จากบ้านโน้นดังกลางดึงอย่างนี้ไม่ปรกติแน่

แล้วก็จริงอย่างว่า เราไปถึงบ้านแม่พร้อมกันกับรถพยาบาลจากไอซียู ไม่มีใครทัน พยาบาลเพียงแต่มายืนยันว่าคุณพ่อท่านเสียแล้ว

ตอนเ้ข้าไปถึงในห้อง พ่อเหมือนเพียงแต่หลับไป หลับไปอย่างสงบ  เครื่องยังทำงานปรกติ ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีไฟกระพริบบอกถึงความผิดปรกติ 

แต่บรรยากาศรอบๆ กลับแปลกไป  แม้จะเป็นภาพเดิมๆ ที่คุ้นชินกัน ที่มีคุณหลานสองคน คุณแม่ แล้วก็เด็กที่ดูแล บวกพยาบาลอีกสองสามคนที่ยืนล้อมรอบเีตียงคนไข้เหมือนยามมาตรวจประจำสัปดาห์ แต่ทุกคนกลับรื้นด้วยน้ำตา 

เสียงใดๆ การกระทำใดๆ ไม่อาจเรียกผู้ที่ล่วงหลับให้ฟื้นคืนกลับมาตอบสนองกับเราได้อีก

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่รู้สึกว่าอากาศมีน้ำหนัก หนักอื้ง กดดัน แก้วหูลั่น เสียงรอบข้างเบาบางเหลือเกิน

ได้คุยกับแฟนอีกครั้งหลังจากที่พยาบาลกลับไปและแจ้งขั้นตอนต่างๆ เกี่ยวกับการแจ้งความและนัดทำศพ

เธอก็บอกว่าเศร้านะ แต่ก็ดูว่าไปอย่างสงบกว่าที่คาดไว้ เหมือนพ่อไม่อยากให้เราต้องห่วงมาก  ตอนแรกเคยจินตนาการว่ถ้าพ่อจากไปจะดูทรมานกว่านี้  แต่นี้เหมือนว่าปากจะมีรอยยิ้มน้อย ๆ ด้วยซ้ำ

 เราเห็นด้วย ทุกคนเห็นด้วย  และเราก็คงจะจำภาพนี้ไปได้อีกนาน

อยากจะบอกทุกคนว่าทุกคนทำดีที่สุดแล้ว ไม่มีใครบกพร่องในบทบาทหน้าที่ ทุกคนได้ทุ่มเต็มที่ตลอดสิบสามสิบสี่เดือนที่ผ่านมา  และตอนนี้ก็ได้เวลาที่จะกลับมาดูแลกันและกัน ประคับประคองกันไปให้พ้นช่วงที่ทุกข์ที่สุดนี้ 

บันทึกนี้คงยังไม่จบ คิดว่าคงจะมีเรื่องราวย้อนหลังบ้าง เล่าความเป็นไปในเรื่องต่างๆ บ้าง

ส่วนหนึ่งเพื่อเป็นการเยียวยา และย้ำเตือนว่าชีวิตของผู้ที่ยังอยู่คงต้องดำเนินต่อไป 

ขอบคุณทุกๆ กำลังใจที่เข้ามาอ่าน ทั้งที่คอมเมนต์และที่เราใช้มันเป็นบล็อกอธิบายเหตุการณ์และอาการต่างๆ ของพ่อในยามที่ไม่พร้อมจะเล่าให้ใครฟัง 

ขอโทษหลายๆ คนด้วยที่ไม่ได้ติดต่อหรือแจ้งข่าวเรื่องงานศพ แต่ขอให้รู้ไว้ว่าได้ระลึกถึงเพียงแต่ทุกอย่างกระชั้น และไม่อยากรบกวน

ขอบคุณครับ

 

Comment

Comment:

Tweet